“วัฺตปุณฺณตีทฺอง” หรือ “วัดบุณณ์กุฎีทอง”
หนึ่งในชื่อเดิมของวัดบูรณารามที่ปรากฏในไม้ประกับคัมภีร์ใบลาน
ชื่อวัดบูรณารามถูกใช้อย่างเป็นทางการมาประมาณ 100 ปี ก่อนหน้านั้น วัดแห่งนี้ปรากฏนามว่า วัดบุณณ์ เขียนด้วยรูปอักษรขอมว่า วัดปุณฺณ
ใบลานจำนวนหลายสิบผูกที่สำรวจพบบางผูกมีรูปอักษรในราวปลายกรุงศรีอยุธยา หรือต้นรัตนโกสินทร์ ใช้ชื่อ วัดบุณณ์ เป็นชื่อหลัก
และไม้ประกับคัมภีร์ชิ้นหนึ่งปรากฏเส้นหมึกชื่อชื่อ วัดบุณณ์ ที่มีสร้อยชื่อต่อไปอีกว่า ตีทฺอง เนื่องจากพยัญชนะ ต ในอักษรขอม แทนได้ทั้งเสียง ต และ ด (ฎ) สันนิษฐานได้ว่า สร้อยนามว่า ตีทอง ไม่ได้หมายถึง การทำทอง แต่กร่อนมาจากคำว่า กุฏีทอง หรือ กฏีทอง ตามวิธีการออกเสียงแบบภาคใต้ที่นิยมละพยางค์แรกของคำที่เป็นเสียงสั้น
กุฎีทอง หรือ กฎีทอง น่าจะเป็นสร้อยนามที่ใช้ขึ้นในช่วงเวลาหนึ่งซึ่งมีการปลูกสร้างกุฎีทองขึ้นสำหรับพระเถระสำคัญบางรูปที่เคยสถิตย์อยู่ที่วัดนี้ในอดีต เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งที่ตั้งวัดแห่งนี้ซึ่งอยู่ใจกลางย่านท่าวังอันเป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจการค้าของเมืองนครยาวนานนับแต่อดีต ปรากฏคัมภีร์ใบลาน ตู้พระธรรม หีบพระธรรมจำนวนไม่น้อย คงมียุคสมัยหนึ่งที่รุ่งเรืองมากภายใต้การปกครองของพระสงฆ์ทรงสมณศักดิ์สำคัญซึ่งนามและเรื่องราวของท่านไม่ได้ตกทอดมาถึงยุคของเรา สร้อยนามนี้ลบเลือนหายไปเมื่อพ้นยุคสมัยนั้นเหลือเพียงร่องรอยในไม้ประกับคัมภีร์เท่านั้น
