เล่าสืบทอดเป็นมุขปาฐะมาช้านานว่าครั้งหนึ่งวัดบูรณาราม เคยใช้ชื่อว่าวัดบุพพาราม หรือบุปผาราม แต่เราไม่เคยพบหลักฐานเลย
จนกระทั่งโครงการสำรวจทำทะเบียน บันทึกภาพคัมภีร์ใบลานวัดบูรณาราม โดยได้รับทุนสนับสนุนจากสถาบันวิจัยนานาชาติธรรมชัย (DIRI)
คณะทำงานของวัดได้สำรวจพบคัมภีร์ พฺระธมฺมปทปนัปฺลาย (พระธรรมบท บั้นปลาย) ผูก ๓ และ ๔ ปรากฏพุทธศักราช ๒๑๙๗ เป็นปีที่สร้างขึ้น ตรงกับปลายรัชกาลสมเด็จพระเจ้าปราสาททอง สมัยกรุงศรีอยุธยา และปรากฏข้อความ “ปุพฺพาราม” หรือ บุพพาราม สอดคล้องกับมุขปาฐะชื่อเดิมของวัดที่เล่ามาช้านาน
คัมภีร์สองผูกนี้จึงเป็นหลักฐานสำคัญที่บ่งชี้การมีอยู่ของวัดในตำแหน่งนี้มาแล้วตั้งปลายพุทธศตวรรษที่ ๒๒ ไม่นานหลังเหตุการณ์ศึกโจรสลัดในกลางพุทธศตวรรษที่ ๒๒ ซึ่งขณะนั้นวัดยังไม่ได้ถูกสร้างขึ้น และที่ตั้งวัดถูกเรียกว่า หัวหฺมฺรอ หรือ หัวรอ ในฐานะที่ชุมนุมทัพรับศึก
ชื่อ บุพพาราม นอกจากแปลว่า วัดตะวันออก หรือวัดออก แล้ว ยังอาจสื่อถึงการอุทิศกุศลแด่ บุพพชน ผู้ล่วงลับในศึกอันเป็นตำนานครั้งนั้นก็ได้
