ภาพที่คุณเห็นคือ ไข่ปลา ที่มีความพิเศษอย่างยิ่ง และเป็นส่วนหนึ่งของวัฏจักรชีวิตอันน่าทึ่งของปลาพื้นถิ่นทะเลสาบสงขลา ไข่เหล่านี้คือไข่ของ ปลาคางโคะ หรือปลาหัวโบ่ง หรือ ปลาหัวโม่ง ซึ่งเป็นปลาที่มีพฤติกรรมการสืบพันธุ์แบบเสียสละอย่างสูง
การเสียสละที่ไม่ธรรมดา
ปลาคางโคะตัวเมียมีวิถีการฟูมฟักลูกอ่อนที่น่าสนใจ คือ การอมไข่ไว้ในปาก จนกระทั่งลูกปลาฟักเป็นตัวและแข็งแรงพอที่จะถูกปล่อยออกมาสู่ธรรมชาติ ในช่วงเวลาแห่งการ “อมไข่” นี้ แม่ปลาจะต้องอดอาหารเพื่อดูแลประชากรน้อย ๆ ให้ปลอดภัยที่สุด การเสียสละเช่นนี้เป็นการรับประกันความอยู่รอดและการสืบต่อเผ่าพันธุ์ในทะเลสาบสงขลาถิ่นที่อยู่อาศัยของพวกมัน
ปรัชญาการอนุรักษ์จากคนเก่าก่อน
“มะ” ของผมสอนเสมอว่า “ปลาไข่อย่ากิน” ซึ่งเป็นคำสอนที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง ในทางวิชาการ นี่คือหลักการพื้นฐานของการ อนุรักษ์พันธุ์สัตว์น้ำ การละเว้นการจับและบริโภคปลาในช่วงฤดูวางไข่ ทำให้ปลาสามารถขยายพันธุ์ได้เต็มที่ ผลลัพธ์ที่ตามมาคือความมั่นคงทางอาหารที่ยั่งยืนสำหรับชุมชน…แม้บรรพบุรุษของเราอาจไม่ได้ใช้คำว่า “ความมั่นคงทางอาหาร” แต่ภูมิปัญญาในวิถีชีวิตของพวกเขาแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง ถึงการรักษาสมดุลของระบบนิเวศ เพื่อให้ทรัพยากรธรรมชาติยังคงเอื้อประโยชน์แก่ผู้คนที่อยู่รอบทะเลสาบอย่างต่อเนื่อง…
ภาพสะท้อนจากตลาด
ภาพไข่ปลาที่ถูกถ่ายจากร้านขายปลาในตลาดภาพนี้ สะท้อนถึงการสิ้นสุดของวัฏจักรชีวิตของแม่ปลาผู้เสียสละ เข้าใจว่าแม่ปลาตัวนี้อาจต้อง “คาย” ลูกปลาที่ตนฟูมฟักออกมาเสียก่อน ไข่เหล่านี้จึงปรากฏให้เห็น
ณ จุดนี้ เป็นเครื่องย้ำเตือนถึงความอุดมสมบูรณ์ที่มาพร้อมกับความเสียสละของธรรมชาติ
สรุป ไข่ปลาคางโคะนี้เป็นมากกว่าอาหาร แต่เป็นสัญลักษณ์ของการเสียสละของแม่ปลา และเป็นบทเรียนสำคัญเรื่องการอนุรักษ์ที่ถูกส่งต่อผ่านภูมิปัญญาของคนรุ่นก่อน…อ่านเพิ่มเติม “คางโคะ : ปลาแห่งลุ่มเลสาบกับหลากหลายเมนูหรอย https://savesingora.com/?p=728
เผยแพร่ครั้งแรกใน – https://www.facebook.com/share/p/1Akgd6i1nw/
