ท่ามกลางบรรยากาศคึกคักของตลาดเช้าวันเสาร์หน้าวัดบางเหรียง ตำบลบางเหรียง อำเภอควนเนียง จังหวัดสงขลา กลิ่นหอมหวานของน้ำตาลโตนดที่อบอวลชวนให้ผู้คนต้องหยุดเดินและมองหาต้นตอของความหอมนั้น กลิ่นดังกล่าวมาจากร้านขนมเล็กๆ ของคุณน้าแม่ค้าผู้สืบทอดวิธีทำ “ปำจี” ขนมพื้นถิ่นที่ยังคงกรรมวิธีแบบดั้งเดิมไว้อย่างเหนียวแน่น
บนถาดที่รองด้วยใบตองสด แผ่นแป้งสีน้ำตาลอมแดงม้วนไส้มะพร้าวอ่อนถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบ ขนมปำจีที่นี่มีความโดดเด่นที่เนื้อสัมผัส ซึ่งคุณน้าเผยเคล็ดลับว่าอยู่ที่การเลือกใช้น้ำผึ้งโหนด (น้ำตาลโตนดเหลว) แท้จากแถบปากรอ ฝั่งสิงหนครเท่านั้น เพราะน้ำตาลชนิดอื่นไม่สามารถให้รสสัมผัสที่กลมกล่อมและกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ได้
เมื่อลิ้มลอง แป้งที่บางนิ่มจะละลายในปากทันที รสหวานที่พอเหมาะจากน้ำตาลโตนดตัดกับความมันเค็มของเนื้อมะพร้าวอ่อนได้อย่างลงตัว ยิ่งเมื่อผ่านกรรมวิธีการจีบนกระทะที่เคลือบน้ำมันบางๆ บนเตาถ่านแบบดั้งเดิม ยิ่งทำให้ขนมปำจีมีกลิ่นหอมฟุ้งและรสชาติที่ล้ำลึกกว่าการใช้เตาแก๊สทั่วไป
ในเชิงภาษาศาสตร์ คำว่า “ปำจี” สะท้อนถึงรากเหง้าทางวัฒนธรรมในพื้นที่ โดยคำว่า “ปำ” กลายเสียงมาจากคำในภาษามลายูกลางคือ Apam คุณอัคตีรมีซี อาหามะ Tarmizi Ahama
ให้ความเห็นว่า คำว่า “…Apam ในภาษามลายูกลางที่ใช้เป็นชื่อเรียกขนมยังไม่มีข้อสรุปถึงที่มาทางภาษาแต่สันนิษฐานว่าอาจมาจากกระบวนการหมักแป้ง”
ส่วน “จี” หมายถึงกรรมวิธีการทำให้สุกด้วยการจีแป้งลงบนกระทะ ทั้งหมดนี้รวมกันเป็นปำจี ขนมที่ไม่ได้เป็นเพียงแค่ของว่างราคาประหยัดเพียงสี่ชิ้น 20 บาท แต่เป็นงานศิลปะทางวัฒนธรรมที่คงความอร่อยไว้ท่ามกลางกาลเวลา หากมีโอกาสผ่านมาเยือนอำเภอควนเนียง ขนมปำจีเจ้านี้คือจุดหมายที่พลาดไม่ได้สำหรับนักเดินทางสายกินอย่างแท้จริง
เผยแพร่ครั้งแรกใน – https://www.facebook.com/share/p/1CjWK5qtc9/
