วันที่ 15 พฤศจิกายน 2568 เป็นวันที่ “ปะ” บันทึกภาพ “มะ” และ “วะ” กำลังสาละวนอยู่กับการตาก ปลาท่องเที่ยวร้า วัตถุดิบอันคุ้นเคยจากทะเลสาบสงขลาตอนล่าง(เลใน) ที่จะถูกนำมากินในช่วงฤดูฝน มันคือความหวังที่จะเติมเต็มมื้ออาหารประจำปีที่ทำสืบต่อกันมา
ปลาท่องเที่ยวถูกซื้อมาจากเพื่อนบ้านที่ออกหาปลาในทะเลสาบ ในราคากิโลกรัมละ 20 บาท โดยตกลงซื้อมาคนละ 7 กิโลกรัม
กระบวนการเริ่มต้นด้วยความพิถีพิถัน การควักไส้ปลา การตัดหัว และการล้างให้สะอาด ก่อนจะนำไปแช่น้ำเกลือแล้วเรียงตากบนแผง ภาพที่บันทึกไว้คือช่วงของการตากแดดรอบแรก ซึ่งเป็นเพียงจุดเริ่มต้นของกรรมวิธีดั้งเดิม
หลังจากตากแดดรอบแรกจนหมาดแล้ว ขั้นตอนถัดไปคือการนำปลามาทับ (ตั้งทับกัน) โดยโรยน้ำตาลทรายและเกลือ เพื่อเป็นการถนอมและเพิ่มรสชาติ ก่อนจะเก็บพักไว้และนำกลับมาตากแดดซ้ำอีกครั้งในภายหลัง
ทว่า แผนการดำเนินไปได้เพียงแค่สองขั้นตอนแรกเท่านั้นคือ ตากแดด และ ทับน้ำตาลทรายกับเกลือ แล้วเก็บปลาไว้ในตู้เย็น เพราะหลังจากนั้นฝนก็เริ่มตกหนักอย่างไม่ขาดสายในทุกวัน “มะ” ตัดสินใจเก็บปลาที่ทับไว้ในตู้เย็นเพื่อรอแสงแดดวันใหม่
แต่สถานการณ์น้ำท่วมหาดใหญ่และรอบทะเลสาบสงขลาในปีนั้นกลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนนำไปสู่การตัดกระแสไฟฟ้า ตู้เย็นถูกถอดปลั๊กและจำเป็นต้องถูกยกขึ้นสู่ที่สูงอย่างเร่งด่วน แต่ระดับน้ำที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วและสูงเกินกว่าที่คาดไว้ ทำให้โต๊ะที่ใช้รองรับไม่เพียงพอ ในที่สุด ตู้เย็นพร้อมด้วยปลาท่องเที่ยวร้าที่ถูกทับน้ำตาลเกลือไว้ ก็จมลงใต้กระแสน้ำ คนต้องอพยพไปอยู่ที่อาคารเรียนศาสนา สมบัติสาธารณะของหมู่บ้าน
แล้วปลาท่องเที่ยวร้าจึงต้องลอยละล่องไปกับสายน้ำ กลับคืนสู่ทะเลสาบสงขลา ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดเดิมของมัน ปี 2568 จึงกลายเป็นปีที่ไม่ได้กินปลาท่องเที่ยวร้าเหมือนเช่นทุกปี เป็นบทบันทึกความทรงจำถึง ปีมหาภัยพิบัติครั้งใหญ่ ที่น้ำท่วมได้พรากเอาความสุขเล็ก ๆ น้อย ๆ และวัตถุดิบประจำฤดูกาล กลับคืนสู่ผืนน้ำ…
เผยแพร่ครั้งแรกใน – https://www.facebook.com/share/p/1BAcdpCtih/
