“ลากลม”(ลา – กลม) ชื่อไม้ยืนต้นชนิดหนึ่งที่มักหยั่งรากเติบโตอยู่ริมห้วยและลำคลอง ของป่าต้นน้ำเชิงเขาบรรทัด ผมรู้จักชื่อนี้ครั้งแรกผ่านคำบอกเล่าของ “โต๊ะ” หรือ “มะแก่” (คุณย่า) ท่านเอ่ยถึงมันขณะกำลังเปิดกระปุกดองยอดอ่อนกับดอกของต้นลากลม แม้ในวันนี้ผมจะยังไม่มีโอกาสได้เห็น “ต้นลากลม” ของจริงด้วยตาตนเอง หรือทราบว่าในภาษาไทยกลางเรียกขานพืชชนิดนี้ว่าอะไร แต่รสชาติจากปลายช้อนที่มะแก่ตักให้ชิมนั้น กลับชัดเจนและประทับใจอย่างยิ่ง…
กรรมวิธีการดองแบบโบราณ
“มะแก่” เลือกใช้เฉพาะส่วน “ยอดอ่อนและดอก” มาปรุงรสผ่านกระบวนการถนอมอาหารแบบพื้นบ้าน ซึ่งมีกรรมวิธีเหมือนกับการทำผักเสี้ยนดอง สูตรเด็ดของท่านอยู่ที่การใช้เครื่องปรุงที่เรียบง่ายแต่ได้รสชาติที่ลงตัว
1. น้ำล้างข้าวสาร เป็นตัวช่วยหลักในการหมัก
2. เกลือและน้ำตาล ใส่ในสัดส่วนที่เท่ากันเพื่อความกลมกล่อม
3.ดองทิ้งไว้เพียง 3 คืน ก็จะได้รส “ส้ม” (เปรี้ยว) กำลังดีพร้อมรับประทาน
อรรถรสแห่งความอร่อย เมื่อได้ลิ้มลอง รสชาติของยอดลากลมดองนั้นไม่มีความขมหลงเหลืออยู่เลย น้ำดองมีรสเปรี้ยวนำที่สะอาดและสดชื่น จะหยิบมา “เหนาะข้าว” (กินเป็นผักเคียงกับข้าว) หรือนำไป “เหนาะน้ำชุบ” (จิ้มน้ำพริก) ก็เข้ากันได้อย่างดีเยี่ยม เป็นรสชาติพื้นบ้านที่อร่อย ใต้เงาของเชิงเขาบรรทัด ป่าต้นน้ำแผ่นดินตอนในลุ่มน้ำทะเลสาบสงขลา…
เผยแพร่ครั้งแรกใน – https://www.facebook.com/share/p/1MfbYJR2F6/
